opinion

من از آلپاچینو بدم می آید,هرقدر هم که بازیگر خوبی باشد و اسکار گرفته باشد و ....


البته در توانایی فوق العاده اش در بازیگری شکی نیست,اما هیچوقت حس خوبی نداشته ام نسبت به او,صدای خنده کریه اش-که حقیقتا شیطان را تداعی میکند-در وکیل مدافع شیطان,و چشمهایش,که انگار همه چیز را میداند,و دندان های زردش,حس عجیب و ناخوشایندی میدهد به من,حتی موهای مشکی و قیافه جوان-اما پخته-اش توی پدرخوانده هم نمیتواند این حس را از بین ببرد.
در عوض رابرت دنیرو,حتی اگر این اواخر چشمهایش ریزتر هم شده باشد,و دماغش درازتر,باز هم دوست داشتنی ست برای من,از فیلم های عهد بوقیش تا حالا,چشمهایش مهربان تر شده,لبخندش هم. برعکس آلپاچینو که انگار چشمهایش دریده تر و قبیح تر شده اند.

توی چشمهای آلپاچینو خیلی چیزها قاطی شده اند انگار,اعتماد به نفس,تجربه,پستی,خشم,ناراحتی,خوشحالی,و کمی هم ترس,ترسی عمیق که کمی چاشنی غم دارد,اما رابرت دنیرو,همیشه,سر جای خودش,میشود همه چیز را توی چشمهایش خواند,گاهی سراسر خشم,گاهی سراسر غصه,گاهی سراسر هوش,یا مهربانی,یا حتی عشق.نه مثل آلپاچینو که حتی موقع عشق بازی هم هیچ حسی توی چهره اش نیست!

نمیدانم چطوری پستم را تمام کنم!